Rzeźba terenu :: Definicje i literatura
Zestawił: Ryszard CHYBIORZ
Rzeźba terenu (= ukształtowanie terenu, relief) to ogół form powierzchni Ziemi, niezależnie od ich pochodzenia. Termin "relief" bywa również używany na oznaczenie modelu, przedstawiającego rzeźbę terenu. Rzeźbę terenu przedstawia się na mapach za pomocą warstwic, punków wysokościowych i znaków umownych.
Rzeźba terenu (= ukształtowanie terenu, relief) to ogół form powierzchni Ziemi, niezależnie od ich pochodzenia. Termin "relief" bywa również używany na oznaczenie modelu, przedstawiającego rzeźbę terenu. Rzeźbę terenu przedstawia się na mapach za pomocą warstwic, punków wysokościowych i znaków umownych.
Hipsometria = wysokość - opis ukształtowania terenu ze względu na jego wysokości bezwzględne i względne. Wysokość to odległość punktu od przyjętej powierzchni odniesienia. Wysokość bezwzględną liczy się od poziomu morza, a powierzchnią odniesienia jest wówczas geoida. Oznacza się ją skrótem n.p.m. (nad poziomem morza). Wysokości względne liczone są od umownie przyjętego poziomu zerowego.
Numeryczny Model Terenu (NMT) = Digital Elevation Model (DEM) - numeryczna reprezentacja fragmentu powierzchni ziemskiej, utworzona zazwyczaj przez zbiór punktów tej powierzchni oraz algorytmy służące do aproksymacji jej położenia i kształtu na podstawie współrzędnych x, y, z tych punktów.
Geomorfologia - nauka na pograniczu geografii i geologii, zajmująca się opisem, klasyfikacją, genezą, wiekiem i ewolucją pojedynczych form rzeźby i ich zespołów, a także ich uzależnieniem od budowy i historii geologicznej terenu.
Kraina - określony i nazwany imieniem własnym teren, wyróżniający się zespołem cech fizycznogeograficznych: krajobrazowych, naturalnych lub wynikających z działalności człowieka. Za jednostki mniejsze od krain uważa się regiony fizycznogeograficzne wydzielone przez Kondrackiego.
Data dodania: lipiec 2009 | Data aktualizacji: 02 stycznia 2010
Geomorfologia - nauka na pograniczu geografii i geologii, zajmująca się opisem, klasyfikacją, genezą, wiekiem i ewolucją pojedynczych form rzeźby i ich zespołów, a także ich uzależnieniem od budowy i historii geologicznej terenu.
Kraina - określony i nazwany imieniem własnym teren, wyróżniający się zespołem cech fizycznogeograficznych: krajobrazowych, naturalnych lub wynikających z działalności człowieka. Za jednostki mniejsze od krain uważa się regiony fizycznogeograficzne wydzielone przez Kondrackiego.
Data dodania: lipiec 2009 | Data aktualizacji: 02 stycznia 2010
- GALON R. (red.), 1972: Geomorfologia Polski. Tom 2: Niż Polski. Wydawnictwo PWN, Warszawa.
- KLIMASZEWSKI M. (red.), 1972: Geomorfologia Polski. Tom 1: Polska południowa-góry i wyżyny. Wydawnictwo PWN, Warszawa.
- KONDRACKI J., 2009: Geografia regionalna Polski. Wydawnictwo PWN, Warszawa.
- PUSKARZ J., 2009: Geografia. Encyklopedia szkolna PWN. Wydawnictwo PWN, Warszawa.
- RICHLING A., OSTASZEWSKA K. (red.), 2006: Geografia fizyczna Polski. Wydawnictwo PWN, Warszawa.
- Starkel L. (red.), 1999: Geografia Polski. Środowisko przyrodnicze. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
- STARKEL L., KOSTRZEWSKI A., KOTARBA A., KRZEMIEŃ K. (red.), 2008: Współczesne przemiany rzeźby Polski. Stow. Geomorf. Pol., IGiGP UJ, IGiPZ PAN, Kraków. Spis treści »
